nieuwe website

Deze site zal binnenkort uit de lucht gaan. Dit omdat ik een nieuwe website heb geopend die niet alleen over mn weblog gaat maar ook over mn verzameling badeenden. Op deze site staat dan ook mn weblog. Het adres is www.bad-eendjes.nl. Ik heb vandaag nog wat nieuws geschreven en dat staat nu op de nieuwe website, dus niet meer op deze. Dus als je op de hoogte wilt blijven van mn doen en laten en van mijn verzameling badeenden, kijk dan op de nieuwe website.

 Groetjes Cassandra


zestiende week

zestiende week (260507)
 Mijn vorige stukje was vrij kort en daardoor ben ik wat dingen vergeten te vertellen. Zo heb ik twee weken terug (aan het begin van de vijftiende week) mijn behandelcontract ingebracht. In je behandelcontract staan de dingen waar je deze opname aan wil gaan werken.
 
 De mijne is:
 Ik, *naam*, ga me zelfstandiger opstellen waardoor ik vertrouwen heb in wat ik zelf kan en doe en waardoor ik mijn sociale contacten vergroot.
 Door mijn perfectionisme los te laten leer ik tevreden te zijn met de resultaten die ik behaal. Als ik mijn best doe, is het altijd goed, ongeacht het resultaat.
 Door beter voor mezelf te zorgen en beter naar mijn lichaam te luisteren, leer ik mijn lichaam te waarderen en leer ik mezelf mooi te vinden zoals ik ben.
 Ik ga milder voor mezelf zijn. Ik ben het waard om mezelf goed te behandelen en door anderen goed behandeld te worden. Ik ga mezelf belonen in plaats van mezelf in elke vorm van automutilatie te straffen.
 Door meer voor mezelf op te komen, leer ik hulp te vragen, geef ik aan wat mijn grenzen zijn en laat ik niet meer over mezelf heen lopen.
 Door invulgedachtes na te vragen, leer ik dat kritiek niet altijd negatief bedoeld is. Zo werk ik aan een positiever zelfbeeld en voorkom ik negatieve gedachtes.
 I believe in myself, I know this time I could.
 
 Ik kan bij elke regel wel een kleine uitleg geven. De eerste heeft te maken met m'n zelfstandigheid. Ik ben nog heel erg bezig met mijn ouders en dat moet dus veranderen. Als ik zelf dingen ga doen krijg ik meer vertrouwen in mijn eigen doen en laten en daardoor vergroot ik ook mijn vriendenkring, mensen van mijn eigen leeftijd. De tweede (perfectionisme) is denk ik wel duidelijk. Ik ben heel erg perfectionistisch en dat moet ik loslaten. Ik wil tevreden zijn met de resultaten die ik behaal. Ik zal zeker mijn best blijven doen maar dan wil ik leren dat als ik mijn best doe, een zes ook goed is. En dan het beter voor mezelf zorgen. Dat vind ik nog heel erg moeilijk, al gaat het al wel beter. Mijn zelfzorg is stukken vooruit gegaan. Ook wil ik leren naar mijn lichaam te gaan luisteren, dus als ik ziek ben daar ook aan toegeven. Het milder voor mezelf zijn. Ook wel duidelijk lijkt me. Daaronder valt ook het perfectionisme. Ik ga mezelf dus goed leren behandelen en mezelf niet helemaal uitputten of automutileren. Het straffen moet voorbij zijn, in plaats daarvan wil ik mezelf gaan leren belonen. Het meer voor mezelf opkomen. Dat heeft te maken met m'n assertiviteit. Dit is al sinds de opname vooruit gegaan maar nog steeds niet helemaal op het punt waarop ik wil komen. Ik heb heel veel last van invulgedachtes en heb moeite met kritiek krijgen. Daar wil ik dus aan gaan werken. Kritiek en invulgedachtes zorgen voor een negatief zelfbeeld en door dat na te vragen en te leren daarmee om te gaan, werk ik aan een positiever zelfbeeld. En dan de laatste zin, in het Engels. Het is een variant op een stukje tekst uit 'This is my Dream' van Lacuna Coil. Het originele stukje is 'Believe in yourself, I know this time you could.' Als je je behandelcontract hebt mag je sluimer zijn (dan kunnen mensen 's avonds en 's nachts naar je toekomen als het niet goed gaat, mag je gastcliënten begeleiden, ben je eens in de zoveel tijd voorzitter van de grote groep en sociogroep en mag je contract-mama/papa worden! Heel erg leuk, je krijgt dus meer verantwoordelijkheden. Vooral dat voorzitter zijn zal goed zijn voor mijn assertiviteit.
 En dan deze week. Ik hoefde pas maandagochtend terug te komen want ik moest maandagochtend naar de tandarts. Dat had ik afgesproken met mijn sociogroep aangezien ik al heel lang niet meer naar de tandarts ben geweest. En tjah, het was te voorspellen, ik moet terugkomen. Mijn glazuur op mijn kiezen voornamelijk is afgesleten waardoor mijn tanden vaak pijn doen en ik last heb van mijn kaak. Ze gaan er nu een laagje opzetten waardoor de pijn minder wordt. Dat zal echt fijn zijn al vind ik het wel eng hoor, ik heb het niet zo op tandartsen. Daarna naar de kliniek toe.

 Ik moet nu weg, ik schrijf vanavond of morgen wel weer verder!

viertiende en vijftiende week

Alweer twee weken geschreven. Dat komt omdat ik vorig weekend bij een vriendin was en toen heb ik niet de mogelijkheid gehad om wat te schrijven. Dus bij deze.
Ik ben inmiddels druk bezig gweest met mijn zelfzorg. Ik ben naar de huisarts gegaan en heb een middeltje gekregen tegen het transpireren. Het helpt heel goed en ik krijg daardoor ook minder opmerkingen. Wat ik nog fijner vind natuurlijk. Ik heb regelmatig opmerkingen gehad en dat is toch heel slecht voor je ego. Ik doe zo mijn best maar het lukt niet altijd maar nu gaat het dus een stuk beter. Ik heb ook nog tips van mijn therapie groep gehad dus daar ben ik nu mee aan de slag. En de eerste week moest ik me weer een dag ziekmelden. Nu was het een flinke verkoudheid. Ik vond het wat overdreven maar aangezien ik geen mot met mn therapie groep wilde hebben, heb ik maar ingestemd. Ik heb me een middag op de bank zitten te vervelen. Vervelend maja, 'je moet leren beter naar je lichaam te luisteren.' Vorig weekend ben ik dus naar een vriendin geweest. Het was heel gezellig. We hebben lekker geshopt en veel lol gehad. Afgelopen week duurde niet zo lang. Maar drie dagen. We hadden deze week afscheid van een therapie genootje. Ze gaat aankomende vrijdag weg en neemt nu afscheid van de therapien. En natuurlijk komen er dan wat emoties naar boven toe, vooral bij haar. Ik vind het echt jammer dat ze weggaat. Ik vind haar echt heel lief en aardig en ik ga haar zeker missen. Ook omdat je niet weet wat je ervoor terugkrijgt. Over een week krijgen we alweer een nieuwe. Ik wacht maar gewoon af. Op dit moment lees ik nog steeds veel, ik ben nu opnieuw begonnen in Wheel of Time, een fantasy serie van Robert Jordan. Vandaag ben ik met een vriendin naar Utrecht geweest. Ik heb seizoen twee en drie van NCIS gekocht, ik ben verslaafd! En ik heb nog badeenden gekocht. Mensen, als jullie nog een leuk verjaardagskadootje weten...:P

dertiende week

Weer een week voorbij. Eigenlijk was deze week heel rustig voor mij want...ik heb van woensdagmiddag tot vrijdagmiddag op de bank gelegen...maandagavond toen ik op het station stond te wachten op de trein kreeg ik last van mn darmen...ik heb de hele avond buikpijn gehad. De volgende dag voelde ik me beroerd. Ik was warm, had het ijskoud, had spierpijn en was erg moe. Mensen vroegen aan me waarom ik me niet ziek melde. Woensdagochtend hadden we psycho en toen moest ik mijn contract inbrengen en dat ging ook over: door beter voor mezelf te zorgen...tjah..en daar hoort naar je lichaam luisteren ook bij. Dus dat moest ik doen. Ik heb me verplicht ziek moeten melden en dat heeft geduurt tot vrijdagmiddag. Ik heb dus geen therapien meer gevolgd, dus echt veel heb ik niet meegemaakt. Ik heb dinsdagmiddag wel creatief gehad en daarin heb ik getekend over mn heimwee en wat de fijne dingen zijn aan thuis zijn en op de kliniek zijn. Op de kliniek bereik ik natuurlijk veel meer, dus dat is wel heel belangrijk. Ik ben nu weer helemaal beter, al ben ik nog wel wat moe maar dat valt wel mee. Vandaag nog even naar vrienden gegaan, voor de rest niet zoveel gedaan. Gewoon uitgerust met een boekje. Het kan zijn dat ik volgend weekend niet schrijf, want dan ga ik naar een vriendin toe dus ik weet niet of ik dan de kans krijg om achter internet te gaan...

twaalfde week

En weer een week voorbij met een extra lang weekend. Heerlijk. Deze week was weer heftig. Dinsdagmiddag hadden we open middag op de kliniek. Heel erg gezellig, misschien wel iets te gezellig want toen savonds m'n ouders weggingen ben ik in huilen uitgebarsten. Ik wilde zo graag met ze mee naar huis. Echt het heimwee kwam weer heel erg opspelen. Ik heb de hele avond zitten huilen. Woensdag was ook weer een zware dag. Een heftige inbreng bij psycho en daarna ook nog wel heftig tijdens muziek. Ik voelde me echt niet goed maarja, me sterk gehouden. En dan de donderdag. Het leek wat beter te gaan maar savonds toen ik in mn kamer zat ging het mis. Ik heb in mezelf gekrast, niet zo erg hoor maar wel dat je het kon zien. De therapeut wilde mn arm zien en ik heb bij hem helemaal uitgehuild. Was aan de ene kant wel fijn. Maar mensen beginnen dan meteen te ouwehoeren daarover. Vooral vrijdag kreeg ik dat te verduren. Mensen waren niet blij met mn actie en ze begrepen het niet. Het was gewoon een stomme actie, maja, het maakte me allemaal even niet uit meer. Nu moet ik dus dinsdag het terugmelden, echt bagger. Ik heb nog steeds de drang maar ik vecht er tegen, het moet gewoon!

elfde week

En weer een week voorbij. Op zich was deze week niet zo bijzonder. Mijn weekdoel was mijn perfectionisme bespreken en dat heb ik gedaan in creatief. Door middel van een gedicht en een tekening, het is nog niet af. Woensdag had ik een mindere dag, ik had heel veel drang om te automutileren maar dat is minder geworden nadat ik erover gepraat heb. Ook heb ik nu een structurele avond ingepland met iemand van daar. We gaan vanaf 7 mei elke maandagavond zwemmen in het zwembad daar in de buurt. Eventjes weg van de kliniek, lekker conditietraining. Ook was er deze week wat onenigheuid. Je mag plotseling savonds niet meer gaan lopen ofzo. Nog nooit van die regel gehoord maar nu zit ik dus savonds gebonden aan de kliniek, dat je niet naar buiten mag. Ik vind het echt belachelijk, de hele avond op je kont zitten is ook niet alles hoor. Maar hier is het laatste woord nog niet over gezegd. Ik vind het echt niet kunnen. En dan de donderdag. Ik stond al keimoe op en tijdens de ochtend-therapien viel ik vrijwel in slaap. Ik heb me rond 12 uur ziekgemeld en heb de hele middag geslapen. Ik mocht twee uur eerder gaan slapen en dat heeft zeker wel geholpen. Vrijdagocthend was ik weer helemaal fit maar nog wel wat moe. Toen ik thuis kwam ben ik ook meteen op de bank gaan liggen. En deze hele weekend staat in het teken van rustigaan doen. Ik lees veel, nog steeds in Harry Potter en ben vandaag ook weer begonnen met Latijn. Zo heb ik toch het gevoel alsof ik in de boeken zit, toch een beetje mijn eigen universiteit. Je moet toch wat. Ik wil echt weer naar de uni, nog 1,5 jaar en dan is het weer zo ver. Nu eerst aan mezelf werken!

negende en tiende week

Oops, ik had vorige week niet geschreven. Het was er helaas niet van gekomen. Hier komt dus een extra lang bericht. Ik had twee wkeen terug op maandag een beleidsgesprek in verband met die 'bedreiging'. Ik heb uiteindelijk een mondelinge waarschuwing gekregen. Verder niet zoveel bijzonders. De week is rustig verlopen. Op dinsdag (3 april) moesten we een (kinder)wens uitbeelden. Mijn wens was docente Engels op een middelbare school. Mijn weekdoel voor die week was mijn perfectionisme bespreken. En dat heb ik gedaan. Tijdens creatief heb ik een gedicht in het engels gemaakt over mijn perfectionisme. Mensen schrokken wel toen ik vertelde hoe ver dat gaat. Daarna is er niet veel meer gebeurd. Er waren wat spanningen in de socio maar dat zijn we inmiddels gewend. Vrijdag kwam een goede vriendin van me (Jitske) die bleef logeren tot zondag. Heel erg gezellig. We zijn zaterdga naar de Veluwe en de bios gegaan (The 300) en zondag hebben we paaseieren gezocht en hebben we Kill Bill vol 1 en 2 gekeken. Blijft een goede film. Zondagavond ging ze weg en heb ik rustig aan gedaan. Ik was echt heel erg moe. Op maandag ben ik met pap kadootjes gaan kopen voor mam der verjaardag en maandagavond moest ik weer weg. En dan de week weer. Dinsdagavond kreeg ik een lullige opmerking van een therapeut van me. Hij zei: 'eigenlijk mankeert er niet zoveel aan je, maar je bent gewoon nog een 13jarige puber.' Maar als ik een puber ben, wat doe ik dan in een kliniek. Ik hebw eer veel twijfels gekregen of ik daar wel thuis hoor. Of ik me niet gewoon aanstel. Die twijfels zijn er nog steeds, maar ik probeer het nu wel los te laten. Door die opmerking voelde ik me woensdga nogal slecht en had ik drang om te automutileren. Ik heb toen scherpe dingen ingeleverd en heb mn nagels kortgeknipt. Wat erg moeilijk ging omdat ik trilde als een gek. Maar woensdag is ook nog iets leuks gebeurd hoor. Bert, mn oude tutor van de uni kwam langs. We hebben heel gezellig gekletst. Echt leuk om hem weer te zien. Woensdag zijn we met onze therapiegroep ook nog wezen bowlen. Was heel erg gezellig. En dan de donderdag. Ik moest dus terugmelden in de groep. Smiddags hadden we running therapie, en ik heb mezelf weer eens overtroffen. Ik heb drie keer drie rondjes gerend (met 1 rondje lopen tussendoor)...Dat rennen doet me echt goed, beter dan ik had verwacht. Het geeft je een goed gevoel en het is goed voor je conditie. De donderdag was verder niet zo bijzonder.En dan de vrijdag. We moesten tijdens sport en spel aan een project werken over een bepaald lang met vier mensen per land. Ik moet frankrijk doen. Dan moeten we frankrijk promoten. Het is voorbereiding voor een grote activiteit die we 8 mei gaan doen. Ik wacth wel gewoon af. Ben benieuwd. en nu zit ik dus thuis weer, te wachten totdat opa en oma komen en de rest van de vrienden. We vieren vandaag mams verjaardag. En ik wil nog even 1 ding kwijt: Harry Potter books rule!!

achtste week

En het is weer weekend. Toch gaan eigenlijk de dagen wel snel voorbij, al gaan de weekenden sneller dan de doordeweekse dagen. De week begon rustig maar eindigde toch wat onrustiger. Er was een jongen weg waar ik last van heb, en die mag ik ook niet echt daardoor maar hij kwam pas woensdag terug dus daarvoor was het nog rustig. Maar donderdag kreeg ik het in de grote groep te horen hoor. Die jongen heeft gezegd dat ik hem heb bedreigd! Ik wist niet wat ik hoorde totdat hij zei dat ik tegen hem 'Mijn handen jeuken, ik zou je wel willen slaan' had gezegd. En dat vindt de staf en andere clienten dus bedreigen met geweld en dat mag niet. Ik geef toe dat ik het heb gedaan, want ontkennen heeft geen zin en ik schaam me er ook niet voor. Ik heb iets verkeerds gezegd, maar de situatie was er dan ook naar. De therapeute die erbij zat toen dat gebeurde twee weken geleden zei ook dat ze het niet zag als bedreiging en er daarom niets van heeft gezegd. Dus zij backed me up. Maar ik krijg dus maandag of dinsdag een beleidsgesprek (dat is een gesprek die je krijgt als je iets hebt gedaan wat niet mag). Ik vind het goed, dan kan ik tenminste ook mijn kant van het verhaal uitleggen. en dan zullen ze het denk ik wel begrijpen. De psychiater heeft als gezegd dat ik een waarschuwing krijg, misschien een mondelinge maar meer ook niet. Ik hoef me dus ook niet druk te maken. Dat doe ik ook niet maar ik vind het lullig want ik weet dat die jongen dit heeft gezegd om me terug te pakken, een koekje van eigen deeg te geven. En daar ben ik boos om. Maja, het maakt niet uit. Ik hoef niet te vrezen. Gisteren een systeemgesprek gehad, dat is een gesprek met je ouders. Dat ging goed. Vandaag naar Nijmegen gegaan met mn ouders, was erg gezellig. Nog wat leuke boeken gekocht van Robin Cook. En nu zit ik rustig aan tafel, ben aardig moe en ga het rustig aan doen. Morgen weer terug naar de kliniek. was het maar langer weekend...

zevende week

Eindelijk weer eens een iets rustigere week gehad. Geen explosies, wel veel spanningen maar dat hoort erbij zowat. De spanningen begonnen maandag al toen iemand een terugmelding had en met ontslag werd gestuurd. Heel erg jammer, maar diegene heeft het zelf gedaan. Niemand heeft er schuld van, er is juist een heleboel hulp geboden maar kennelijk helpte het niets. Zonde, dat zeker. Woensdag had ik mijn contractbespreking. Je moet rond je derde maand een contract klaar hebben, en daar ben ik nu mee bezig. De punten die erin komen te staan zijn zelfzorg/zelfbeleving, afhankelijkheid, kritiek krijgen, invulgedachtes en milder zijn voor mezelf. Daaronder valt dus ook het perfectionisme, het straffen ed. Van hieruit moet ik zinnen maken die mijn behandelcontract moeten worden. Ik ben heel erg benieuwd hoe het gaat worden, maar ik heb nog zowiezo een maand. Ik heb deze week twee avonden lekker NCIS gekeken op mn laptop, ik ben echt zo blij met de laptop en NCIS;-)....Toch ben ik erg gespannen en veel moe. Dit weekend heb ik echt weer uit kunnen slapen, weer tot rust kunnen komen. Vanavond mag ik weer, en echt zin? nee, niet echt. Maar het moet gewoon, geen twijfel mogelijk, het moet. Het is het beste voor me. Ben vandaag bezig geweest met de aanvraag van een WAJONG uitkering. Ik hoop dat ik hem krijg, maar er is een wachttijd van 52 weken...dus zal denk ik nog wel ff duren...grrrr...nu ben ik zo afhankelijk van mn ouders...En dat wil ik niet!

zesde week

Weer een week voorbij. Maandag heb ik dus teruggemeld dat ik mezelf licht had ge-automutileerd. Ik was niet de enige die zijn non-contract had verbroken, er waren best wel veel mensen. We hebben maandag extra lang grote groep gehad om over de sfeer in de groep te praten. Daarna leek het wat rustiger te gaan. Maar donderdag ontplofte de bom weer. Ik en anderen werden heel erg gekwetst door een paar mensen en dat viel in het verkeerde keelgat. Uiteindelijk ben ik in tranen van het avondeten weggelopen, ik was helemaal in paniek. Gelukkig werd ik goed gesteund door de groep, ik voelde me echt een deel van de groep. Dat was ondanks de situatie wel een heel fijn gevoel. De betreffende mensen zijn erop aangesproken, en vrijdagochtend hadden we weer een grote groep om het uit te praten. Maar voor mij is het zeker nog niet voorbij. Ik ben heel erg boos! Donderdag kreeg ik een vlaag van agressie over me heen, dat ik me echt moest inhouden om een persoon niet te gaan slaan. Ik ken het niet van mezelf, vind het ook wel eng. Ik word nu gelukkig goed gesteund door de groep (op de een of andere manier ben ik namelijk vaak het haasje) en dat vind ik heel erg fijn. Vanavond dus weer naar de kliniek, ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren allemaal.
Gisteren met mam naar Arnhem geweest. Heb veel geld uitgegeven. Heb wat kleding gekocht en het eerste seizoen van NCIS en een dvd van de Lama's. Heel erg leuk. Vandaag ga ik niet veel doen, nog lekker uitrusten en dan vanavond weer op pad.

vijfde week

Dat was weer de vijfde week. Toch gaan die weken best wel snel. Het was weer een heftig weekje. Dinsdag ben ik min of meer ingestort en heb alles eruit gehuild. Het luchte gelukkig wel op, en heb woensdag ingebracht in therapie erover. Dat was wel fijn, maar ik bracht wel allemaal gevoelens van anderen naar boven en dat was ook best wel heftig. En dan modder je een beetje aan, probeer je je beter te voelen en dan gaat het donderdag helemaal fout. Het lag niet aan mij, er waren irritaties tussen mensen en dat ontplofte tijdens het avondeten na een opmerking van iemand. Er heerste zo ongelofelijke spanning. En dat ontplofte dus. Mensne begonnen te huilen, raakte in paniek, liepen weg. Ik was keigespannen. De therapeute vond dat we samen met elkaar erover moesten praten en dus gedaan. En toen gebeurde het. Ik begon met mn nagels in mn huid te duwen, en hard ook. En daar zijn de therapeuten dus achter gekomen, want ik heb het verteld omdat ik instortte en keihard begon te huilen. Ik zei ook dat ik zoveel drang had om bloed te zien, maar daar hebben ze me van af kunnen houden. Uiteindelijk is iedereen tot rust gekomen maar vrijdagochtend kreeg ik te horen dat ik dus heb ge-automutileerd en daarom het dus maandag moet terugmelden in de grote groep. Maja, dan kan ik tenminste wel even zeggen wat ik ervan vindt. Want echt, ik ben heel erg boos, en niet op de therapeuten, maar op de mensen die ervoor hebben gezorgd dat de spanning bij iedereen zo hoog opliep!

vierde week

Deze keer niet op zondag, maar op zaterdag. Weer een week therapie gehad. Het was een heftige week. Ik ben heel erg gekwetst door een mede-client. Ik was boos, maar ook heel erg verdrietig omdat ik ben gepakt op een werkpunt van me. Ik heb m;n woede kunnen spuien, ik ben niet meer boos maar volgens mn socio-groep moet ik er wel in therapie over gaan praten. Dus dat ga ik doen. Voor de rest is er niet zoveel gebeurd. Maandag gingen we met pmt trampoline springen. Heel erg eng, en ik had het gevoel dat ik faalde tegenover de rest omdat ik het vrijwel niet durfde. Dus daar nog een tijdje met de therapeut over gepraat. Tijdens creatief op dinsdag heb ik de belangrijkste redenen uitgetekend waarom ik automutileer. De redenen zijn: zelfcontrole, verslaving en pijnstiller (geestelijke pijnstiller). Er is nog wel een reden maar die is minder belangrijk. Dat is om terug te komen in de werkelijkheid, het gevoel te hebben dat ik leef. Als je iets uittekend dan wordt het duidelijker voor je en vanaf daar kun je er wat aan gaan doen. Al gaat dat natuurlijk niet zomaar, maar het begin is er.
Gisteren toen ik thuiskwam was m'n nieuwe laptop er. Ik wou er een hebben die ik ook mee kan nemen naar de kliniek zodat ik daar met word kan werken of een spelleltje spelen. Er is daar geen internet maar in de weekenden thuis kan ik dan met een cabletje werken. M'n oude computer is inmiddels verkocht. Binnen 24 uur al! De rest van de dag zal ik voornamelijk lekker bezig zijn op de computer en ik moet nog wat programmas kijken die ik heb opgenomen.

derde week

Zo, en dat was alweer de derde week. Toch gaat het best wel snel eigenlijk, al lijkt het op de dagen dat je er zit toch wel langzaam te gaan. De weekenden gaan veels te snel voorbij. Ben je eindelijk weer lekker thuis, moet je weer weg. Heel erg bagger. Maja, het is voor het goede doel moeten we maar denken, een goed alternatief is er niet. De afgelopen week was best wel heftig. Ik had veel drang om te automutileren maar met behulp van m'n mede-clienten en therapeuten heb ik het kunnen redden. Maja, het blijft een verslaving waar ik nu van af moet kicken. En afkicken is niet lollig. Voor de rest veel over mezelf geleerd tijdens psycho. Als je eenmaal weet waarom je bepaalde dingen doet of denkt, dan kun je vanuit daaruit proberen die acties of gedachtegangen te veranderen. Dat gaat niet 1 2 3, maar het begin is er. Donderdagavond heb ik gekookt voor iedereen samen met nog iemand anders. Ik kook normaal nooit, maar het is heel goed gegaan en mensen vonden het heel erg lekker. Dus dat is heel positief. We moeten daar zelf koken en afwassen en dergelijke. We moeten met zn allen leren om een huishouden te runnen, dus elke vrijdag hebben we allemaal corvee en moet er gestofzuigd worden, gestofd, en schoongemaakt worden. Zo leer je voor later als je daar weg bent, dat in je eigen huis ook te doen en op die manier dus goed voor jezelf te zorgen. En afgelopen woensdag tijdens het bezoekuur kwam mn (ex)begeleider van de universiteit langs. Heel erg tof! Lekker gekletst, nog een superleuke cd gekregen van Laibach. Echt mijn muziek:-). Zo bezoek breekt de week zo fijn, dat is echt iets om naar uit te kijken. Vrijdag dus naar huis toe, ik werd lekker opgehaald door mn ouders en gisteren nog even naar de stad geweest. Voor de rest niet veel gedaan, gewoon uitgerust. Gisteren om 2100 gaan slapen, ik was zoo moe. En om half 6 dus weer in de trein richting de kliniek. Kon ik maar lekker thuisblijven bij mn ouders en de diertjes. Heerlijk....

tweede week

Wat gaat een weekend toch weer snel. Het is alweer zondag, alweer de dag om terug te gaan naar de kliniek. Bah, en het is zo fijn thuis met mn ouders en de huisdiertjes. Maja, het is niet anders. De afgelopen week was gelukkig niet zo heftig al heb ik wel tranen gevloeid. Ik heb  wat verteld over mn verleden en dat was best wel heftig. Maja, het moet natuurlijk wel want daarom zit ik daar. Gelukkig werd ik goed opgevangen en kwamen diezelfde dag mn ouders op bezoek dus toen kon ik ook met hun erover praten. Toch moet ik daar het vertrouwen zien te zoeken, want mn ouders komen niet elke week. Maja, dat komt nog wel. Tijdens pmt moesten we op balken lopen, en dat vond ik heel eng. Vooral toen we achteruit moesten lopen en dan recht vooruit blijven kijken. Ik had de hele tijd het gevoel alsof er mensen achter me rug stonden die me kwaad wilden doen. Heel eng dus. Maar het fijne is, en dat leer ik nu steeds meer, is dat je er gewoon met de therapeuten over kunt praten. Ze vinden niets gek ofzow. En ik heb een nieuwe hobby gevonden: mandala's inkleuren. Dat zijn figuren en als je daarmee bezig bent wordt je rustig ervan. En dat kan ik wel gebruiken dus. Maar voor de rest heb ik ook niets te vertellen. Ik ga me zo omkleden en mn tas inpakken. En dan vanavond mag ik weer....

dat was de eerste week

De eerste week is voorbij. Vrijdagmiddag om 1400 werden we 'losgelaten'. Het was een hele heftige week. Veel dingen die op me afkwamen, en dat maakte de nodige emoties los. Zondagavond had ik heel erg last van heimwee maar dat werd na een tijdje gelukkig minder om donderdag weer heel erg de kop op te steken. De maandag was nog niet eens zo heel zware dag maar de dindag werd het zwaarder. Alle dingen uit mn verleden kwamen weer naar boven drijven. Heel erg pijnlijk. Woensdag was ook weer heel zwaar, ik heb toen savonds even uitgehuild op mn kamer. En donderdag ging het dus helemaal mis. Ik voelde me zo klote en heb toen dus in paniek mn ouders opgebeld. Helemaal in tranen enzow. Na het gesprek met hun ging het niet veel beter, ik had zoveel last van heimwee gewoon. Toen ik in de woonkamer ging zitten zagen ze dat het niet goed ging, dus heb met iemand gepraat en uitgehuild, Dat luchtte wel op. Het gevoel van veiligheid wat ik woensdag was verloren, kwam weer terug. Al heeft het nog steeds een flinke knauw. Vrijdag was dus eindelijk de laatste dag. We gingen een spel doen, waarbij iedereen elkaar complimentjes moest geven. Dat is erg goed voor je ego. En om 1400 werden we weer losgelaten en konden we naar huis toe. Eindelijk. Ik was zo blij toen ik weer thuis was, eindelijk bij mn ouders en de huisdiertjes, kunnen uitrusten want ik was zo ongelofelijk moe. Dit weekend rustig aangedaan, gisteren nog naar een verjaardag geweest maar voor de rest niet veel gedaan. Gewoon veel uitrusten. En vanavond is het weer zo ver. Dan start de tweede week. Ik kijk er niet tegenop, maar ik zou het ook zeker niet erg vinden als ik gewoon thuis kon blijven. Mijn favoriete therapie is pmt, dat is psycho-motorische therapie, bewegen dus. Aardige therapeut (alle therapeuten zijn aardig eigenlijk) en gewoon erg leuk om te doen. Psycho is erg zwaar, want dan wordt er echt over problemen enzo gepraat. De andere therapien zijn wel oké. Maja, verder heb ik niet zoveel te vertellen.

het is (bijna) zo ver

Tjah, daar zit je dan thuis. Het is bijna drie uur. Om zes uur vertrekken we richting de kliniek. Heel erg spannend allemaal, al ben ik nog redelijk rustig vind ik zelf. Ik heb een soort van loslating, ik vecht er niet meer tegen, ik laat het gewoon over me heenkomen. Ik heb er vrede mee, het is nu gewoon een kwestie van afwachten. Vanmorgen op tijd opgestaan na een redelijk rustige nacht. Ik ben op tijd in slaap gevallen en werd voor de eerste keer pas om 7.45 wakker dus dat is wel fijn. Als je de hele nacht wakker ligt, dat is zo verschrikkelijk, daar word je helemaal knettergek van. Maja, dat is dus niet gebeurd. Vanmorgen alles ingepakt, en er moet echt zoveel mee. Dus nouja, nu is alles eigenlijk klaar. En wat nu? Dan zit je daar, met de nodige zenuwen en probeer je de tijd een beetje door te komen. Het gaat wel lukken hoor, want we moeten zowiezo op tijd eten dus en de huisdieren moeten nog eten etc. Het is nu gewoon belangrijk om die laatste paar uren door te komen. En dit is dan ook mijn laatste log voorlopig. Vrijdag of zaterdag zal ik weer opnieuw schrijven om alles te vertellen wat ik heb meegemaakt. En dat zal een hele hoop zijn!

nog drie dagen

Nog drie dagen en dan is het zover. Dan begint de opname. Ik heb niet veel meer te doen. Dinsdag ben ik met mn moeder en de hond naar de veluwe geweest. Lekker gewandeld en smiddags pannnekoeken gegeten in een pannenkoekenhuis. Daarna naar huis en weer rustig aangedaan. Op de bank gelegen. savonds heb ik samen met mn moeder een hele mooie documentaire gezien over een man in Zwitserland die terminale kanker had en daarom besloot om terwijl hij nog bij zijn volle verstand was zichzelf te doden, met begeleiding van een stichting die daarbij helpt. Het was zo bijzondere documentaire. Die man was nog zo bij zijn verstand en toch nog zo rustig. Hij dronk heel rustig het gifdrankje op alsof het niets was. Zo bijzonder. Dat zet je toch stevig aan het denken wat je zelf in zo'n situatie zou doen. En natuurlijk denk je dan na over hoe jezelf tegen de dood aankijkt. Ik ben totaal niet bang voor de dood, ik kijk er zelfs naar uit maar ik weet niet of ik zo rustig kan blijven als ik de dood recht in de ogen aankijk. Dat is toch een heel ander verhaal. Ach ja, daarna heel nuchter anatomie voor beginners gekeken, lekker het snijwerk in lijken. Even omschakelen...
Gisteren ben ik voor de laatste keer voorlopig naart Utrecht geweest. Ik heb afscheid genomen van mn psych, heb voorlopig afscheid genomen van mn studie-adviseur en ben daarna bij mn tutor gaan eten. Heel erg gezellig. Heb 1 van zn dochters ontmoet en zijn vrouw. hele aardige mensen, ook best wel lol gehad. Dan zie je eens je tutor van een andere kant he haha. Vandaag dus niets op de planning staan. Behalve dat we vanavond gaan uit eten maar dat duurt dus nog wel eventjes. Vanochtend uitgeslapen, je moet de dag toch doorkomen. Daarna NCIS gekeken en daarna nog even naar de stad om de laatste spulletjes te halen. En dan zit je nu thuis, te bedenken wat te gaan doen: filmpje kijken, boek lezen, schrijven, puzzelen. je ne sais pas. Was het maar zondagavond. Morgen komt een vriendin langs en zaterdag gaan we naar de verjaardag van mn opa. En dan zondag....dat zal zeker een lange dag worden...*zucht*

nachtmerries

Nog zes dagen en dan is het zover. Het komt steeds dichterbij. Maarja, de laatste loodjes wegen het zwaarst. Ik probeer de dagen nu wat zinnig door te komen. Vandaag was het dus boodschappen doen en slapen en boek lezen. Doordat ik 's nachts nachtmerries heb, ben ik overdag heel erg moe. Ik slaap snachts wel, maar dan heel erg onrustig en ik word regelmatig wakker. Ik weet niet of het komt door de spanning, dat zal wel. Morgen ga ik een dag met mn moeder en de hond naar de Veluwe, lekker wandelen. Ik hoop dat het lukt met de vermoeidheid maar aan de andere kant is het ook lekker om eruit te gaan. Anders zit je toch hele dagen binnen. Voor de rest heb ik weinig te vertellen, zoveel maak ik immers niet mee. Als ik eenmaal in de kliniek zit valt er genoeg te vertellen. Nog zes dagen....

nog 9 dagen

Ja, het aftellen begint nu toch echt. Over negen dagen zit ik in de kliniek. Ik heb al een tijdje niet meer geschreven en dat is omdat ik een hele drukke week heb gehad. Dinsdag en woensdag naar vrienden, gister nog eventjes naar de peut en de uni om alles af te handelen en vandaag naar een beauty-centrum. Dat was echt zooo cool. Zo lekker. Een lekkere massage gehad en onder de zonnebank gelegen. Daarnaast nog in sauna's geweest en in lekker verwarmde baden. Maar dan merk ik toch: lichamelijk kan ik redelijk ok ontspannen dan maar geestelijk blijf het een chaos in mn hoofd die maar niet ophoudt. Ik kan gewoon niet even aan niets denken, altijd ben ik maar aan het piekeren over van alles en nog wat. Ik slik daar dan ook niet voor niets medicatie voor, want anders lig ik hele nachten wakker. Maar toch, ik zou gewoon eens rust in mn hoofd willen hebben. Gewoon nergens aan denken. Ik hoop dat ik dat ga leren in de kliniek. De enige momenten wanneer ik geestelijk mezelf redelijk kan ontspannmen (en nu zeg ik redelijk want stel jezelf er niet te veel bij voor) is met een goed boek voor mn neus. En dat doe ik dan nu ook veel. Nu heb ik voornamelijk rust momenten nog tot de 4e. Morgen komt een vriendin langs en woensdag ga ik bij mn tutor eten in Utrecht. Maar dat is eigenlijk alles. IK ga dinsdag nog wat met mn moeder doen maar daar blijft het bij. Is niet erg, ik ga het nog zwaar zat krijgen met de therapie. Volgende week zondag is het al zo ver!!! Zo snel gaat het nu, en op zich is dat niet erg. Het moet er toch een keer van komen. Ik hoop dat de aankomende week ook een beetje snel gaat.

bij vrienden

Zo, daar zit je dan. Ik zit by vrienden tot rust te komen. En dat lukt me aardig. Gewoon rustige dingen doen, en vooral veel lezen. Heerlijk...Donderdag heb ik de hele middag met een boek op de bank (mn favo Wuthering Heights) met een deken en een kussen gezeten. Tjah, het stormde toch en lekker met de hond wandelen zat er niet in. Dan maar je dag zinnig doorkomen met een goed boek. Heerlijk. Gelukkig heb ik niet echt last gehad van de storm, behalve dat ik en mn moeder er een uur over hebben gedaan om naar Dieren te komen  (waar je normaal 10 min over doet) om daar mn vader op te halen. Maar er ware  overal problemen dus we hebben 2 uur in Dieren staan wachten in de kou en de wind en de regen. Bah! Maja...om 10 uur waren we weer thuis. Gelukkig gisteren geen last gehad van de trein. Anyway..ik zit nu dus hier en dan zie ik de twee zoons van vrienden bezig met school en dan kriebelt het toch wel hoor. Dan denk ik: ik wil weer. Leren is zo geweldig leuk. Maar ik kan het nu niet en dat vind ik heel erg jammer. Ik heb dan echt de neiging mn schoolboeken te pakken en te gaan leren. Maar ik ga ook leren. Over 15 dagen begint het leren voor mij. Dan moet ik het zo maar zien. Dit weekend gaan we volgens mij niet zoveel doen. Lekker wandelen, en voor de rest weet ik het niet. Aankomende week een drukke week voor de boeg, dus nu wat uitrusten kan zeker geen kwaad. Maandag dan naar huis toe, dinsdag en woensdag naar vrienden met de trein, donderdag naar de therapeut, vrijdag naar de beautycentrum en zaterdag komt een vriendin langs. Busy busy busy. Maar dat is ook goed. Dan ga ik tenminste niet zitten te kniezen. Gewoon nu de dagen goed doorkomen. Daar gaat het nu om!